امام صادق (ع):

((السُّجُودُ عَلَی تُربَةِ الحُسَینِ یَخرُقُ الحُجُبَ السَّبعَ))

((سجده بر تربت حسین حجابهای هفتگانه بین انسان و خدا را بر می دارد.))

بحار الأنوار، ج 82، ص 153، ح 14

امام صادق (ع):

(( مَن بَاتَ عِندَ قَنرِ الحُسَینِ لَیلَةَ عَاشُورَا لَقِیَ الله یَومَ القِیَامَةِ مُلَطَّخاً بِدَمِهِ کَانَّمَا قُتِلَ مَعَهُ فِي عَرصَةِ کَربَلا))

(( کسی که در شب عاشورا در کنار مرقد حسین سحر کند، روز قیامت خداوند را در حالی ملاقات می کند که آغشته به خونش باشد مانند کسی که در میدان کربلا و در کنار حسین کشته شده باشد))

بحار الأنوار، ج95، ص340، ح 2

امام صادق (ع):

(( إِذَا کَانَ النِّصفُ مِن شَعبَانَ نَادَی مُنَادِ مِنَ الاُفُقِ الأَ علَی: یَا زَائِري قَبرَ الحُسَین! اِرجِعُوا مَغفُوراً لَکُم ثَوَابُکُم عَلَی رَبِّکُم وَ مُحَّمَدٍ نَبیِّکُم ))

(( وقتی نیمه ی شعبان می رسد، منادی از افق اعلی ندا می دهد: ای زیارت کنندگان مرقد حسین باز گردید در حالی که آمورزیده شدید و پاداشتان بر خدا و پیامبرتان خواهد بود))

من لایحضره الفقیه، ج 2، ص342، ح 20

رسول اکرم (ص):

(( نضّرَ الله عبداً سمع مقالتی فوعاها و بلَّغها من لم یسمعها))

((خداوند شادمان گرداند بنده ای را که گفتار مرا بشنود و آن را در دل پذیرا شده و به دیگران که نشنیده اند برساند.))

محمد شانوری، مستدرک الوسائل، ج 3، ص 181.

رسول اکرم (ص):

(( من ادّی الی امتی حدیثاً تقام به سنة او تثلِم به بدعة فله جنّه ))

((هر که حدیثی را به امت من برساند تا سنّتی بر پا گردد یا بدعتی نابود شود، پاداش او بهشت است.))

بخاری، صحیح بخاری، ج 1، ص 24.

رسول اکرم (ص):

(( اللهم ارحم خلفائی. اللهم ارحم خلفائی. اللهم ارحم خلفائی. قیل له: یا رسول الله! و

من خلفائک؟ قال : الذین یاتون من بعدی یروون حدیثی و سنّتی.))

((خدایا! رحمت کن جانشینان مرا. خدایا! رحمت کن جانشینان مرا. خدایا! رحمت کن جانشینان مرا. پرسیدند: یا رسول الله! خلفای شما چه کسانی هستند؟ فرمود: کسانی که بعد از من می آیند و حدیث و سنّت مرا بازگو می کنند ))

محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج 2، ص 145، حدیث 7.

رسول اکرم (ص):

(( قال رسول الله: حب الدنیا و حب الله لا یجتمعان فی قلب ابداً))

(( دوستی دنیا و دوستی خدا هرگز در یک قلب جمع نمی شوند ))

زاهد ابن الحسین، تنبیه الخواطر و نزهة النواطر،ص 362، به نقل محمد محمدی ری شهری، از میزان الحکمه، ج 2.